" به نام خدا "  در این وبلاگ سعی شده که شما بازدید کننده ی گرامی با عزاداری مسلمانان در نواحی مختلف کشور ایران و همچنین عزاداری مسلمانان سایر کشورها و هر آنچه در مورد عاشوراست آشنا شوید. اگر مطالب مورد پسند بود من را هم دعا کنید التماس دعا مدیر وبلاگ فاطمه رحمانی
 افتخارات وبلاگ : 

کسب مقام سوم در رشته وبلاگ نویسی اولین فراخوان همایش سراسری لبیک یا امام حسین علیه السلام

 

  " فریاد کربلا بلندترین فریادی که در سراسر تاریخ شنیده می شود "

عاشوراست که فریاد شور انگیزش، در همیشه گلدسته های تاریخ بلند است و به روان مسلمانان قرآن می آموزد.

عاشوراست آن راز بزرگی که به ماندگاری حج می انجامد و صفا و مروه را حیاتی دیگرگونه می بخشد.

عاشوراست آن خون سرخی که در رگ های جوانمردان اقلیم روشنایی، به خروش در آمده است.

عاشوراست که از نماز، حماسه می سازد و سجاده را با گل های شقایق زینت می بخشد.

عاشوراست که «ما عرفنا حق معرفتک» را جامه عمل می پوشاند و «و ما عبدنا حق عبادتک» را جلوه دیگرگونه می دهد.

عاشوراست که «رسالت» را از «اسارت» باز می شناساند و «حیات» را از «ممات» می باوراند.

عاشوراست که به آبشار روان زندگی، طراوت می چشاند و پرتوهای ملکوت را به گستره خاکی باز می تاباند.

عاشوراست که طفل عقل را در صحرای جنون می داوند و نهالِ خروش را در سرزمین سکوت می نشاند.

عاشوراست که نوجوانان شجاعت را به بلوغ می رساند و به چشمانِ منتظر، سعادت فروغ می رساند.

عاشوراست که حساب را گستاخی زوزمندان می ستاند و کتاب مظلومیت بشر را باز می خواند.

عاشوراست که دوباره به عدالت سلام می کند و کارِ هر چه ستم را تمام می کند.

و عاشوراست آن حقیقتی که عاشورایش می خوانند و برادر بزرگ ترِ تاسوعا!

حسين بيشتر از آب،تشنه‌ لبيك بود...

 

خبرگزاری فارس: حسين بيشتر از آب،تشنه‌ لبيك بود...

«حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.» نه اين كه نبايد براي مظلوميت حسين و اهل بيتش گريست؛ نه اين كه نبايد براي لب‌هاي تشنه‌ي علي اصغر گريه نكرد؛ يا اين كه كودكان خيام حسين كه زير شلاق اشقيا خرد مي‌شدند و هيچكس نبود تا آنها را در پناه خود گيرد، مگر مي‌توان از ياد برد؟ يا اين كه مگر مي‌شود آن روز را از ياد برد كه عباس چگونه خود را به نهر علقمه رساند و مشك‌هاي عشق را پر كرد از آب، اما جرعه‌اي ننوشيد از آن؛ چرا كه زنان و كودكان تشنه‌اند، زنان خيمه‌گاه ديگر نمي‌دانند با كودكان تشنه چه كنند. لبيك يعني اين... مگر مي‌شود آن همه قساوت را فراموش كرد، اصلاً مگر تاكنون فراموش شده است؟! مي‌توان علي اصغر را از ياد برد؟ آن هنگام كه حسين علي اصغرش را بر روي دست به سوي سپاه يزيد برد و جرعه آبي خواست براي كودك شش ماه‌اش، با تير سه شعبه پذيرايي‌اش كردند و مي‌دانست كه اينگونه مي‌شود. اما حسين بيشتر از آب، تشنه‌ي لبيك بود... لبيك يعني هنگامي كه حسين يارانش را دور خود جمع مي‌كند در سياهي شب؛ به آن جماعت مي‌گويد كه قرار است چه شود. آنها كه مي‌مانند لبيك گفته‌اند؛ بدا به حال آنها كه رفتند. لبيك يعني تا آخر ماندن؛ لبيك يا حسين يعني جان را فداي حسين كردن؛ لبيك يا حسين يعني بي‌قرار شدن؛ يعني بدرقه كردن به سوي رهايي و پرواز و آنگاه كه پيكرش را براي مادر مي‌آورند بگويد؛ مرا پيش فاطمه زهرا(س) رو سفيد كردي؛ حسين فرزند مكتبي است كه هنر خوب شهيد شدن را خوب آموخته بود و شهادت جنگ نيست، رسالت است، پيام است. و آن جمله زيبا كه گفته است «حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند» .





تاريخ : جمعه 18 اردیبهشت 1394  | 11:02 ق.ظ | نویسنده : فاطمه رحمانی |
.: Weblog Themes By SlideTheme :.